interview noortje

Noortje PALMERS

Ook nu had Noortje een duidelijk beeld voor ogen. Ze vertelt er ons alles over in een kort spel van vraag en antwoord.

bezoek website

Na een stage in een reclamebureau wist ik het zeker en maakte ik van fotografie mijn beroep.

Op zoek gaan naar het beste en meest interessante beeld blijft één van de leukste aspecten aan mijn job. Een concept bedenken en dat dan vervatten in een beeld geeft een geweldige kick. Maar inderdaad, mij zie je niet zo vaak voor de lens. Dat is zo bij veel fotografen, we zijn ons te bewust van het gebeuren vermoed ik.

Mijn beelden moeten een glimlach op je mond toveren. Als je met mijn vrienden praat, dan weet je dat dit ook helemaal past bij wie ik ben als persoon. Daarnaast kan je mijn foto’s ook als fris en grafisch bestempelen. Ook het Vogue–vismondje (fish–gape) zal je niet snel terugvinden, emotie moet in een beeld zitten.

Dat neemt niet weg dat er ook af en toe een trouwreportage of saai congres de revue passeerde.

Nu zoek ik meer focus op in mijn werk. Ik stel elk jaar een doel voor ogen en werk daar naartoe. Op die manier zoek ik gerichter naar opdrachten en link ik deze aan de juiste klanten. Zo creëerde ik een eigen stijl en kan ik mezelf nog krachtiger profileren als fotografe.

Het geeft een frisse twist aan het portret én geven het kleur. Op en top Noortje dus.

Bij EYECANDY wil ik bovendien meer tonen dan enkel een portret, ook het verhaal van al deze jongeren moet in het project getoond worden. Dit zijn immers de ‘oogappels’ van Genk. Zo staan we oog in oog met de geportretteerden, maar krijg je als toeschouwer ook de context/verhaal in beeldtaal te zien. Ook dit zal bezoekers prikkelen. Je zal in eerste instantie maar één beeld zien, maar wanneer je goed kijkt zie je het tweede en wie nog beter kijkt zal ook het verhaal kunnen lezen.

Het is dan ook niet evident om leeftijdsgenoten te zoeken en hen te overhalen voor de lens te poseren. Of gewoon al een portret maken op zich, wanneer je vertrouwd bent met andere thema’s. Dingen die voor mij evident lijken, waren dat voor sommige niet en andersom.

Het was ook de eerste keer dat ik in de rol van curator kroop. Ik heb genoten van de kleine feedbackmomenten met de individuele fotografen, maar heb ook ervaren hoe anders het is om niet zelf in te staan voor de beelden maar net een richtingaangever en steun te zijn. De 9 fotografen staan elk aan het begin van een beloftevolle carrière en hebben ongetwijfeld ook veel geleerd. Mijn tip? Gewoon gaan en blijven gaan, maar hou je aan de deadline.

De beelden zijn bovendien gemaakt door Genkse fotografen, die erin slaagden om hun eigen stijl te visualiseren. Ook dat valt op en geeft EYECANDY een speciaal cachet. Ze slaagden erin om oprechte beelden te maken, die instagram naar de straat brengt. Op die manier speelt het project ook op de dualiteit tussen online en offline, dat zo sterk aanwezig is bij jongeren en jongvolwassenen.